شعرهای پيشين علی رستانی در مانيها

1

باز هم ابری  ولگرد

آسمان را پرسه می زند

آیا باد          سمفونی ما را سوت خواهد کشید؟

2

چرا عینک را برعکس زده‌ای؟

سهم تو از خمیازه‌ی پاییز

چند برگ خشک و پنجره‌ای است         که همیشه باز خواهد ماند.

3

چقدر خورشید و ماه و ستارگان

چقدر زمین و خاک و باد

چقدر بی‌حوصله‌گی

باید سیگاری آتش بزنم         و جرعه‌ای کنیاک بنوشم

4

تصویر تو        مضحک‌تر از آشوب پاییز

                     و نقاشی‌های کودکانه‌ات

5

بیهوده آمده‌ایم

این جاده تا نارنجی نمی‌رسد

حالا هی ترانه بخوان

بودن ما            ملودی محزون سازی ناکوک است

6

این هیاهو را می‌شنوی؟

یا بازهم گوش‌های من زنگ می‌‌زند

انگار مالیخولیای همیشه           لجوجانه مرا

                                         به این گوشه‌ی دنیا می‌چسباند

7

رو کن

ورق‌ها را کم بشمار

می‌بینی که شمع پلک می‌زند

                                                                     یک فنجان قهوه هم برای من

                                                                     برد و باختی نیست

                                                                شاید دیشب           باز هم خواب خوشبختی دیده‌ای

                                                                  8

                                                              سنفونی مااز خمیازه‌ی خشک پاییز

                                                                                           جرعه‌ای می‌نوشد

                                                                 با گوش‌هایم ترانه بخوان

                                                                 کنیاک خوبی‌ست

                                                                                             جرعه‌ای دیگر می‌نوشم

                                                                  9

                                                                   از عینک بیرون بیا

                                                                   مالیخولیای بی‌حوثله ما را نقاشی می‌کند

                                                                 و ما

                                                                   با چند برگ خشک

                                                                . باز هم ولگرد آسمان را پرسه می‌زنیم