ای پريشانی

 

 مردی كه آمد از فلق سرخ
 در اين دم آرام خواب رفته

 پريشان شد

 

 و باد پراكنده

          بوی تنش را

                   ميان خزر

 ای سبز گونه ردای شمالی ام!

جنگل

 اينك كدام باد

                   بوی تنش را -

  می آرد از ميانه ی انبوه گيسوان پريشانت

 كه شهر سرب بگونه ی ما در خون سرخ نشسته.

آه ای دو چشم فروزان

در رود مهربان كلامت

جاريست هزاران هزار پرنده

 بی تو كبوتريم

 بی پر پرواز . . .