ناصرنجفی 1368 

                                                                                   بخش هائی از یک متن

شب غربت , اندوه پهناوری شد

گذردادمش بر فلات مواز ی

به خوناب لحنی مشبك نوشتم

چكا چاك پنهان هر پر ده اش را

سخن های بيهوده را كُشتم آرام كردم  

غزل های ديوانه را رام كردم

كسی بود با من كه برلاشه ی باد می راند

يله كرده بيكارگان بر

دهان دروغ اش  

به دستان بی اعتبارش كواكب گروگان

خزه در خزه لكنت چشم هايش

توانايی رنگها را گرفت از حرير قبايل

شبانگاه كه ا شباح پسكوچه جان می گرفتند

سبك از بيابان تشريح بگذشت

به دستانی از آيه های مخبط

لب اش حاصل دل نشينی نياورد

شبی طرح سرسام را منتشر كرد

در آوای چوپانی نی لبك ها

پس آنگاه منقار گيتی تب آلود

از آن روسپی زار متروك

به وجدان سقط جنين حمله آورد.

كنون معبر خفيه گاهش

فلاتی پر از ديو باد  ا ست

شترهای كف بر لب وساربانان

عصب های سبز تن اش را چريدند

سموم كدامين صحاری است

كه می توفد از اين زهار پريشان ؟

پری زاده ی تلخ

گلوگاه تنگ است

مددكن مددكن

زمان را بگردان .

شب هق هقِ زخم های حماسی

شب گريه ی جام توفان به دريا

در اين شهر بيهوده قواد زشتی

به دامان فتانگی فتنه كرده است

عجيب است كين تاول چرب

دمادم

كبود از كمر می گشايد

به دندان  كال غريقی

اسير سراب اند در مجمع پرتگاهش

 

غلامان مفلوكی از جام انزال

كنيزان تاريكی از ايل عطشان

پری زاده ی تلخ

گلوگاه تنگ است

مددكن

مددكن

زمان را بگردان.

اگر مست كردم

اگر سينه ام ر ا دراندم

تكاندم اگر مخمل كهكشان را

 

سرابم

 تب وتاب دارم

به توفان صد بوسه عريانی ام را بپوشان  

پری زاده ی تلخ

گلوگاه تنگ است

مددكن مددكن

زمان را بگردان

زمستان هجران به راه است با چشم های سپيدش

در انبوه سرما

سراسيمه می بينم اين سروها را

به چشم ام اجاقی نمی سوزد از عطر كوكب

كسی هست آيا بلرزد سلام گل قاصدی را .؟

دوپستان سرد و

دو درياچه ی مرگ

كسوفی صبور و

خنازير پير و

خبرهای طاعون

تنی سوخته در ظلام اساطير

سر ی كنده بر  انحطاط  بيا بان

پری زاده ی تلخ

گلوگاه تنگ است

مددكن مددكن

زمان را بگردان .

به بادام چشم ام بگوئيد

 كه در دفتر مشق های شبانگاه

مضامين متروك آیینه ها را بخندد

بخندد دو تا كوه

دوتا چشم آهو

دو تا قطره باران

دو تا لكه ی ابر خندان و رنگين كمان بلندی

دو تا چكه آواز كاكل به سررا بخندد

بخندد

 درخت انار و دو گنجشك و عطر گلابی

دهان پر آلوچه ی كودكی رهگذر را بخندد

 بگريد

 بخندد

بگر يد دوتا سنگ

 دو پيمانه شبنم

شتاب تب مخملك را بگريد

بخندد بگريد بخندد

بگريد يه چاه كبوتر

دو تا بچه كفتر

دو تا بچه كفتر كه از شانه ی كودكی ها ی من كوچ كردند

سوی بادهای پريشان

 

پر ی زاده ی تلخ

گلوگاه تنگ است

مدد كن

مددكن

زمان را بگردان

 

اگر چه فصول درازی

نفس های باد سبكسر

جرس های اين كاروان را به بی راهه افكند

اگر چه شبی خنجر از پشت خوردم

در اقليم آن ابر ولگرد

تن وتوش سودای گرمی

گره می خورد با رگانم

ورق می زنم پرچم فرقه ها را

می افرازمت بر دهانی پر آواز

به نام تو اين نامه را می نويسم

دلی دارم اندازه ی درد

سری پر ز ديوانگی های مجنون

ويك تكه از كهكشان تغزل

كه تنها

به آيين دست تو در می گشايد

اگر  تو نبودی

از اين آسمان بلا ديده كوچيده بودم

از اين شهروآيين پولادی اش جسته بودم

وشايد شبی در تب برج های كبوتر

 چو مجنون تلخی

در ادراكی آواره تر مرده بودم

اگر  تو نبودی

غزال غزلواره ها خسته می شد

 بيابان بی ا نتهای جنون بود و كابوس و رويای مدفون

اگر تو نبودی

در انبوه توفانی ی گيسوا نت

دل من به دريا نمی زد

نمی ديدم اين خرمن موج درموج

نمی ديدم اين مخمل كهكشانی

غبار هياهو

بر  آواز بيداريم چيره می شد.

 اگر تو نبودی

شبی مست وولگرد

لب شط مهتابی شعر

من اين زخم زنگاری كهنه را كشته بودم

مپيچان مرا در  هراس صبوری و لحن سفرهای بی ساحل ای دوست  

كه من نافه ی التهابم

اگر زخم را می چكاندم

زبانم به ديوار ابهام عادت نمی كرد

مگر تو نديدی

جسدهای بغضی قديمی

دهان مرا تلخ كردند

مگر در ستاد سحر گاه

شب سر كش تير باران ما را نديدي

مگر تو نديدی

از اندام چالاك خونابه ها می چكيديم

تو گفتی كه چشمانمان رنگ صحرا گرفته است

از آن منظر آهوانه نظركن

غزالان منظومه هايی شكيبا

شكستند در اعتماد خيابان

پری زاده ی تلخ

گلوگاه تنگ است

 مدد كن

زمان را بگردان .

 

 

زمستان 1368 كلن .