از پيراهن زنبق ناصر نجفی تا زنبوران شهد افشان سطری سپيد در ميان ماست. در برف پنجره ای بگشا! بگذار جهان ترانه بخواند! زمين پر لكّه و دستان آدميان بر قانون قانقاريا كمرنگ می شود. دوزخ زمستان های كبودی دارد. مگر پيراهن ويرژيل چند سرود دوام خواهد داشت؟ بگذار جهان ترانه بخواند! سطر سپيد را باور كن! شاخسار الكل قاچاقچيان رؤيا و تزريق ماهتاب به كوچه های ماه گرفته را باور كن! بگذار جهان ترانه بخواند
اسب ناصر نجفی تا توفان های زرد تمام اسب ها را خواهم دويد زانوانم: روايت برفاب هاست كفش های خاموشم را به بوم نگارخانه ها می سپرم و گوش های آواره ام را ديگر: به هيچ زخمی نمی بخشم.
غربت ناصر نجفی هميشه لباس مهيبی دارد. گاهي به رنگ همين كاپشن های متداول است و گاهی هم پيراهنی ابرآلود است كه با دكمه های بسته خميازه می كشد.
كارناوال ناصر نجفی در سكوت ملافه ها و حاشيه های بعدازظهر از حوصلة خيابان می گذري با ماه گريخته در پيراهنت از جزاير ليمو سر در پی ات می گذارم به توفان بگريز! كه در محكوميت گندم جنجال پيراهنت را دوست می دارم.
تجريد ناصر نجفی تو اگر آغوش نمی گشادی اين کودک باران زاد در هيچ برگی برهنه نمی شد و در هيچ فصلی چمدان ابری اش را نمی گشود. گاهی زمان چه خوب می گذرد آسمان معشوق رنگهاست تو کمی ميانسالی و من اصلا زبان عبری نمی دانم گاهی زمان چه مطلوب می گذرد آسمان، تو، و من.
