اکبر گنجی و حکايت کپل جنباندن(ميم - چشمه)

تقديم به ميم - چشمه که تمام مخالفين گنجی را به روانکاو و تيمارستان حواله داده است.

 

شنيدستم که روزی (ميم – چشمه)                پس از چرخاندن و ناز و کرشمه

به  گنجی ميکند  غنچه  دهان  را                 به شکر اندر شود هفت آسمان را

ببوسد    چاک   گنجی   و   ببويد                 پس  آنگه  با  دل پر  خشم  گويد

روانکاوان    کجايند   گو   بيايند                  دوای   درد   نا  محرم    نمايند

به   ناز  و  دلبری  می  نالد آرام                  که تا برگيرد از معشوق خود کام

چنين  القصه  می گويد  به  گنجی                 اگر   افتاده ام    رويت    نرنجی

بيا  جانا  که  هنگام  زفاف  است                  بيا  پيوندمان   زير  لحاف   است

بيا   تا   بند   تنبانها    گشاييم                     به هم،هم ميدهيم ، هم می نماييم

جلال الدين